نيست « ( * ( وَما عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّى ) * ) . وظيفه تو تنها ابلاغ رسالت است ، خواه از آن پند گيرند يا ملال بنا بر اين به خاطر اين گونه افراد نمىتوانى نابيناى حق طلب را ناديده بگيرى ، يا آزرده خاطر سازى ، هر چند هدف تو هدايت اين گردنكشان باشد . بار ديگر تاكيد و عتاب را از سر مىگيرد ، و هم چنان به صورت خطاب مىفرمايد : « اما كسى كه به سراغ تو مىآيد ، و تلاش براى هدايت و پاكى دارد » ( * ( وَأَمَّا مَنْ جاءَكَ يَسْعى ) * ) . « و از خدا ترسان است » * ( ( وَهُوَ يَخْشى ) ) * ( 1 ) . و همين انگيزه ترس از خداوند او را به دنبال تو فرستاده ، تا حقايق بيشترى بشنود و به كار بندد ، و خود را پاك و پاكيزه كند . « تو از او غافل مىشوى و به ديگرى مىپردازى » ( * ( فَأَنْتَ عَنْه تَلَهَّى ) * ) ( 2 ) تعبير به « انت » ( تو ) در حقيقت اشاره به اين است كه مثل تويى سزاوار نيست از چنين انسان حقطلبى لحظه اى غافل شوى و به ديگرى بپردازى »

--> ( 1 ) بدون شك مراد از « خشيت » در اينجا خوف از خداوند است خوفى كه انسان را به دنبال تحقيق بيشتر مىفرستد شبيه آنچه متكلمين در مساله وجوب معرفة اللَّه به استناد دفع ضرر محتمل گفته‌اند و اينكه فخر رازى احتمال داده است منظور ترس از كفار ، يا ترس از زمين خوردن به خاطر نابينايى باشد بسيار بعيد است . ( 2 ) « تلهى » از ماده « لهو » به معنى كار سرگرم كننده است و در اينجا به معنى غافل شدن و به ديگرى پرداختن ، و در حقيقت نقطه مقابل « تصدى » است .